Ik ruim mijn kasten op en zoek een flinke stapel boeken uit voor de kringloop.
Ineens sta ik met een stukgelezen pocket “Kan Billie Bradley het alleen?” in handen. En, zoals dat kan gaan als er van alles door je handen gaat, ik dwaal ik af. Om een uur later in de realiteit te belanden. Even was ik helemaal in de wereld van Billie Bradley en haar vriendinnen. Ik was weer dat 11 jarige meisje dat niets liever wilde dan op de Amerikaanse kostschool North Bend met een sliert vriendinnen gierend van de lach over het schoolplein dwarrelen. Ik maakte als kind heel veel leeskilometers. Dat heeft me veel gebracht. Het plezier van “verdwijnen” in een boek, het verhaal helemaal verfilmen in je hoofd. Nog steeds kan ik daarvan genieten. Maar nadat ik een tijdje verzonken was in Billie’s dagelijkse beslommeringen, sloeg mijn nostalgische gevoel om in verbazing.
In ieder boekje worden in het eerste hoofdstuk Billie en haar vriendinnen aan de gretige lezertjes voorgesteld. Er wordt gestrooid met beschrijvingen van karakter en uiterlijk van de “boezemvriendinnen”. Stoeiende, vrolijke, sportieve, slanke, slimme meisjes met springerige lokken. Billie is de dochter van een “vooraanstaand man in de makelaarswereld” en een “rustige, ernstige, knappe vrouw”. Ze wordt neergezet als “een meisje met diepbruine ogen en dik bruin glanzend haar”, wiens “vrolijke natuur haar tot het populairste meisje van North Bend maakte”. Geen wonder dat ik Billie wilde zijn!
Als Amanda Peabody in beeld komt slaat het venijn toe. Amanda Peabody is alles wat je niet wilt zijn. Ze is de loser, ze telt niet mee. Amanda heeft een “mager figuur”.
“Ze was niet populair bij de vriendinnen. Overigens ook niet onder de andere meisjes, ze bezat op school niet één vriendin”. En nu komt de opmaat: “Amanda was roodharig en had sproeten; welke eigenschappen alléén echter niet de oorzaak vormden van haar impopulariteit”. Wat? Dus, oké …. Amanda heeft rood haar en sproeten, dikke pech voor haar (hoezo?), maar dat is niet de enige reden waarom “we” haar stom vinden.
De boekjes over Billie Bradley en haar stoet vrolijke, sportieve vriendinnen blijken bol te staan van stereotypen en strakke normen. Dat alles overgoten met een giftig roze laagje meidenvenijn dat zoet lijkt maar nu heel bitter smaakt.
Meidenvenijn is een subtiel spel van aantrekken, afstoten, insluiten, buitensluiten. Daarom ook zo lastig aan te pakken. Al helemaal omdat de Billie Bradley’s van nu met hun slierten vriendinnen op Tiktok en Insta rond dwarrelen.