Sparren over “Het Poppenhoek effect” Juist nu de drukte en het ritme van het dagelijkse werk even helemaal is omgegooid, is het goed om stil te staan en opnieuw scherp te stellen. Door in de afgelopen periode veel “meters te maken” heb ik veel geleerd. Dat leren houdt niet op, je bent immers nooit “klaar”. Wat loopt lekker en wat kan beter? Het improviseren en inspelen op de behoefte van studenten, deelnemers gaat goed. Vaak zetten we op een natuurlijke manier de stap van “praten over”, naar “doen”, concreet oefenen. Toch voelt het soms alsof ik aan het trekken en duwen ben. Dan kom je in een situatie die voor deelnemers gekunsteld voelt…. Ik noem ’t maar even “Het poppenhoek effect”. ( Zo van: “Oh help we gaan toch geen rollenspel doen he?”) Heel fijn dus om hier over te kunnen sparren met Daan V. Rookmaaker mijn trainer uit de opleiding van de galan school voor training . Een van de tips: Niet alleen bij de start van je training aandacht besteden aan casuïstiek. Juist ook halverwege, voordat je aan een nieuwe oefening begint, iedere deelnemer nog even de tijd geven om een herkenbare situatie op te roepen. En daar dan natuurlijk een mooie werkvorm bij bedenken. Ideeën genoeg! Nu nog even doen : – )